اریک فروم، مسیر تکاملی عشق را از اوان کودکی پی‌جویی می‌کند، یعنی زمانی که فرد برای آنچه هست مورد عشق قرار می‌گیرد یا دقیق‌تر بگوییم به این دلیل که هست مورد عشق قرار می‌گیرد. بعدها، عامل جدیدی به زندگی انسان پا می‌گذارد: آگاهی از اینکه فرد عشق را با فعالیت خود پدید می‌آرود.

وقتی فرد بر خودمداری غلبه می‌کند، نیاز دیگری به اندازه نیاز خودش اهمیت می‌یابد، و کم‌کم مفهوم عشق از «مورد عشق بودن» به «عشق ورزیدن» تغییر می‌کند.

فروم «مورد عشق بودن» را با وابستگی یکی می‌داند که در آن تا زمانی که فرد کوچک، درمانده یا خوب بماند، با «مورد عشق بودن» پاداش می‌گیرد. در حالی که «عشق ورزیدن» وضعیتی قدرتمندانه و موثر است. «عشق کودکانه از این قانون پیروی می‌کند که «دوست دارم چون دوستم دارند.»

قانون عشق بالغانه این است: «دوستم دارند چون دوست دارم.» عشق رشدنیافته می‌ گوید: «دوستت دارم چون به تو نیاز دارم.» عشق بالغانه می‌گوید:

«به تو نیاز دارم چون دوستت دارم.»

اروین د. یالوم / روان‌درمانی اگزیستانسیال

‌‌🍃📚🌸🌿#مریم_باباخانی_روانشناس_بالینی #روان_تحلیلگر #رواندرمانگر #شفای_درون

🆔️ @shafadaroon کانال تلگرام